Spirit- A Kick Story

Deducing life out of every day is a mission in life.
Some days are mission impossible.
Nevertheless spirit doesn’t die.
Yes as a last resort get the spirit and bring back all life.
Here I come.
Socializing with spirit is a humane boon.
We are such bane on humane that we don’t socialize with animals. Yes, everyone other than the gang is animals.
They lack spirit.
We bemoan such spiritless life.
But where’s the gang and where’s the spirit?
Why is it missing?
Is it a process of Evolution?
I want to be a paramecium only.
Or lack of occasion. Occasions are just excuses. And excuses are abundant.
It is Just that someone need to kindle the spirit.
Buying spirit is damn easy.
Bringing spirit is becoming difficult.
Time will definitely percolate the spirit along.
Time shall wait for none. Everyone shall not wait with Time.
Till then let’s hold and move on to the individual spirits.
Towards the Day again all spirits will burst, boom and boisterously beam the spirit of the gang.

PS1:
Spirit (Noun) 3 of various Available Meanings
: 1)an attitude or principle that inspires, animates, or pervades thought, feeling, or action
2)vigorous sense of membership in a group
3)Alcohol.
PS2: I leave it to the reader’s judgment to appropriate the usage of Spirit word.

Written just to write something after a long time, no agenda....

The valiance to validate, intriguingly impartially insightfully, your own life is an ultimatum. Not easily achievable though. Social order places checkpoints in roads you travel to validate and verify that you are not actually lost. Damn are those who want to be lost. Incidentally when constantly proving thyself is a necessity rather than a need you need all those right check points at the right times. Side lanes at times present better options than ordered roads. But for a small time though after which you only stagnate and stink. Heralding the news of new order, messiahs if you are new roads will be created and named after you. When being oneself is of the least concern why bother about leaving names. Damn are those who want to be lost. To rampantly retaliate at the remorse that one beholds is no way a solution. Ravenously reinventing self will always work wonders. However it is a mighty task and requires lot of anger and attitude. The anger to question the existence and the attitude to stay afloat without even trying to find the answer to those angry questions. Or further to deny even the existence of such angry questions. All you get is a mark of the guy with the attitude. Good for some, bad for most. Worst for one’s own self. Anger should persist and thwart attitude’s overt display. Life does provide ample reminders towards that. Check points you see. Life, like one’s nakedness, can’t be bared to everyone. Need to dress up for people and occasions. If at all you want be all bare and naked, runaway to the place you are not unacceptable. Get Lost. Damn are those who want to be lost.

Deepavali

It might entirely backfire, but immensely looking forward this one.

NOW THAT

Now that we are still resisting from seeing kandasamy tells us maturing in terms of movie watching.

This one really got mixed reviews and maybe we will view leisurely.
But the problem with this and erstwhile Dasavatharam kind of Mega budget movies is, what is the point of all the hype about it when you critically miss one or more aspects entirely unattended? Music, if not grandeur, at least not even a decent one is a real sore thing in these movies. And some more woes (vikram singing almost all songs is a case) and what we get is a sloppy final product.

Watched kaminey. A good watch it was.
But definitely it is not as great as all the great reviewers glorify. You have seen these characters, style, loads of time in loads of foreign movies. I don’t know whoever will not be interested in hearing a Heavy Guitar riff to settle before some heavy actions starts. And here Vishal does so many such clever moves. And that’s it and doesn’t stand anything else to be a cult or a redefinition of movie making.

Harris Jeyaraj has this uncanny knack of recycling his stock tunes with loads of international music strewn in. But something about keeping it all mellow with right choice of instruments make a song or two of his interesting. The latest hasilie fisilie from aadhavan is one such. You get to listen some strands of kadhal desam in the interludes, plus some inspired humming from rise up towards the end. But heck it is addictive and is on loop. And yea it doesn’t interfere with your concentration on work. That is good.

There are incidents which happen in life, such trivial for the moment, yet speak loads about the path we are treading. It sometime is like unbecoming of all what you think are. Chances to learn are there though.

nothing is Sacred

The best part of my whatsoever life so far, was when I used to live as nothing is Sacred. The Mayirae poachu life. Need to get back the grove.

writing

writing is not my profession. so Writers block doesnt' apply to me. But still updating this blog was a struggle for the last month. Couldn't type a word or so. My Blogging frequency isn't that great. The real reason for cribbing is that there is so much you want to write. And simply you couldn't do that. MJs death. That was real shocking. Didn't know why was i kinda depressed on seeing that news. Because he was the sole reason why I looked beyond tamil film music. He more than entertained us.

Saw nadodigal. Blame it on the lack of release offlate or the duds that have been released so far the movie was highly watchable. And it was after a long time i could see some long continuous audience applause being part of the movie watching. especialy the sequence where a betrayer girl is being beaten the applause skyrocketed. Pala paer pala bulb hal vaangi irupaanga pola.

Markets are deadly volatile. And it takes my profession to attribute all glitzy reasons to all these sans human irrationality.

friends yet another time are calling for a vacation in a foreign land. something i feel peccadillo about this stops me from consenting every time. This time too.

And wedding bells for real friends. Very Happy and awaiting mine.

ஆட்டோகிராப் ii

வீடு வந்து பல் மட்டும் துலக்கி விட்டு எட்டு இட்லி யும் மூன்று தோசைகளையும் சாப்பிட்டு டி யும் குடித்து விட்டு ஸ்டார் மூவிஸ் இல் ஒரு அட்டுப் படம் பார்த்துக்கொண்டிருக்க்ம்போதே எப்பொழது தூங்கினேன் என்று தெரியவில்லை.

விவேகாவின் சத்தத்திற்கு தான் சற்றே கண்கள் சிமின்டின.

பிரபாவுக்கு தெரியுமா ஆன்டி செய்திஎன்றாள்.

எனக்கே இப்ப தான் நீ சொல்றே, அப்பறோம் எப்படிமா அவனுக்கு தெரியும்.

"சாப்பாட்டுக்கு கூட எந்திரிக்க வேண்டாமா.மணி 3 ஆகுது".

"விடும்மா ஹாஸ்டல் ல என்னத்த தூங்கி இருக்க போறான் .தூங்கட்டும்".

ஹாஸ்டல் களிலும் இது போலவே கண்கள் திறக்க மறுக்கும் பொழுதுகளில் கண்களை ஏமாற்றாமல் தூங்கி கொண்டே இருந்த தருணங்கள் எராலம். இங்கே திறக்க மறுத்த கண்களை திறந்த சிறகதித்துக்கொண்டிருந்த மனது வென்று திறக்க வைத்து. உடனே எழுந்து போனால் அசிங்கமா இருக்கும். கொஞ்சம் நேரம் கழிச்சி போவோம். அரை மணி நேரம் விட்டம் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தேன். காலையில் பார்த்த படத்தில் கிளைமாக்ஸ் பார்த்தோமா இல்லையா? அட்லீஸ்ட் 2 பேப்பர் னா தேருவோமா? அவ வந்து எவ்ளோ நேரம் ஆகி இருக்கும்? டக்குனு கிளம்பிடுவாளோ? லைட் ஆ பசிக்குதோ? எல்லாம் யோசித்து முடிக்கையில் 30 நிமிடம் ஓடி விட்டது.

இல்ல ஆன்டி நான் டிவி பார்த்துக்கிட்டு இருக்கேன் நீங்க படுங்க என்றால் விவேகா.

எழுந்து வந்து ஒரு நோட்டம்.

அம்மா "வாப்பா சாப்பிடுவோம்".

"நீயும் சாப்பிடலையா? அடம் பிடிப்பியே சாப்பிட".

"நல்லா கொட்டிகிட்டு ஊர சுத்திகிட்டு இருக்கியா"? இது விவேகாவிடம்.
"
ஆமா...காலேஜ் கண்ஃபர்ம் ஆகிதிச்சு"

"ஹிந்துஸ்தான் காலேஜ் லே பயோ டெக்னாலஜி ஜாய்ன் பண்ணுறேன்"

"உங்க நைனா சீட்டை வாங்கிட்டாரா?".

"ஆமா செப்டம்பர் ல கோர்ஸ் ஸ்டார்ட் ஆகுது."

"சரி நான் மூஞ்சி கழுவிட்டு வரேன்." என்று சட்டை செய்யாதவனாய் நான் திரும்பிய போது ஒரே வண்ணமயமாக தோன்றியது. எல்லம் மனதிற்குள் சிறகடித்துக் கொண்டிருந்த பட்டாம்பூச்சிகளின் வண்ணங்கள்.

பாத்ரூமில் ஏனோ 2 நிமிடம் கண்ணாடியையே பார்த்து கொண்டிருந்துவிட்டேன்.

முகத்தில் ஒரு புன்னகை மறைய மறுத்தது போலவே தோன்றியது.

முகத்தை கழுவிவி்ட்டு மறுபடியும் சீரியஸ் ஆக வெ மூஞ்சி இருப்பதை போல கண்ஃபர்ம் பண்ணிவிட்டு வெளியில் ஹால் வந்தேன்.

"நீங்களும் உக்காருங்க ஆன்டி, நான் பரிமாறுறேன்."

"இல்லம்மா நீ பேசிகிட்டு இரு, நான் அவனுக்கு பரிமாறிகிட்டு உக்கார்றேன்"

"பாசம் ல"

"யாரு இல்லை னா?" என்றாள்

"ஹாஸ்டல் ல தான தங்க போற?வா வா நல்லா கொழுத்துப்போய் இருக்கல்ல. நல்லா வத்தலும் தொத்தலுமா ஆக்குவாங்க வா"

"நீ அப்படி ஆகவே இல்லையே"

"நாங்க வெளியிலயும் வெட்டுவோம்ல"

உங்க பெரியம்மா வீடு அங்க தான இருக்கு. இது அம்மா.

"ஆமா ஆன்டி ஆனா அது ரொம்ப தூரம் போல காலேஜுக்கு."

சாப்பிட்டு முடித்து எழும் போதெ அம்மா, "படுத்துக்கோப்பா,ரெஸ்ட் எடு.நான் லேடிஸ் கிளப் வரை போயிட்டு வந்துடறேன்"

"இல்லை தூக்கம் வராது. நான் அப்படியே ஒரு ரவுண்ட் பசங்கள பார்த்துட்டு வந்துடறென்."

"சேர்ந்துக்குவாங்கப்பா. அந்த ஆடிட்டோரிய படிகளிலயே உட்கார்ந்துக்குவாங்க. அப்படி என்ன தான் இருக்கோ அந்த இடத்துல?" என்று அங்கலாய்த்தாள் விவேகா.

ஒரு வெற்று மௌனம்.

"சரி ஆன்டி நான் கிளம்புறேன்.அம்மகிட்ட நீங்க ரெடி னு சொல்லி வர சொல்லுறேன்"

"சரிம்மா. சாயங்காலம் வா"

"சாயங்காலம் எல்லாம் இப்ப லான் (lawn) ல தான் ஆன்டி இருக்கிறது"

"நீ கிளப்பில இல்ல அந்த ஆடிட்டோரிய படிகள்ல தான இருப்ப பிரபா"

மறுபடியும் மௌனம்.

"பை ஆன்டி.பை பிரபா"

கிளப்புக்கும் ஆடிட்டோரிய படிகளுக்கும் இடையே இருப்பது தான் இந்த லான்.